Χρειάστηκαν μόνο 45 λεπτά για να απλωθεί η καταστροφή στην περιοχή. Το εφιαλτικό σενάριο της φύσης που εκδικείται επιβεβαιώθηκε τελικά στην πιο σκληρή εκδοχή του.

Στην Εύβοια, εκεί όπου οι πυρκαγιές κατακαίνε κάθε χρόνο κι ένα κομμάτι γης, εκεί όπου παραλίες μπαζώθηκαν και ποτάμια έμειναν γυμνά από αντιπλημμυρικά έργα και φράγματα, μια δυνατή βροχή που κράτησε ένα βράδυ και εντάθηκε για τρία τέταρτα της ώρας έφερε πρωτόγνωρες πλημμύρες, από αυτές που καθιστούν ανίσχυρο τον άνθρωπο.

Video
http://content1.catalog.video.msn.com/e2/ft/share7/a00f/0/01_ebeia.flv

Κατεστραμμένος δρόμος στο Λευκαντί.
Ενας χείμαρρος ύψους έως και 2 μέτρων εισέβαλε με ορμή στα σπίτια και απείλησε ζωές. Περιουσίες καταστράφηκαν, μάντρες γκρεμίστηκαν, τα σκάφη βγήκαν στη στεριά, αυτοκίνητα παρασύρθηκαν στη θάλασσα από απόσταση 200 μέτρων, οι άνθρωποι βυθίστηκαν στη λάσπη και στην απόγνωση.

Τα μανιασμένα νερά που κατέκλυσαν την περιοχή, αφού έσπασαν γεφύρια και έκοψαν δρόμους στη μέση είχαν ως τραγικό αποτέλεσμα τον θάνατο ενός ανθρώπου. Ενός 40χρονου αστυνομικού που έπεσε σε χείμαρρο ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητό του.

Αυτοί οι άνθρωποι που είδαν το νερό να απειλεί να τους σκεπάσει, βιάζονται να δείξουν τα σπίτια τους που καταστράφηκαν, επείγονται να μιλήσουν: «Επρεπε να είχαν ληφθεί μέτρα νωρίτερα. Οταν έπιασε η βροχή ήταν αργά», λέει ο κ. Νίκος Κούκουτας που είδε το υπόγειο του σπιτιού του στον Αγιο Νικόλαο να πλημμυρίζει και την περιουσία του να επιπλέει στη θάλασσα.

«Μπάζωσαν την παραλία και έφτιαξαν έναν δρόμο ψηλότερο από τους υπόλοιπους του χωριού, αυτό είναι ανήκουστο. Ο ποταμός Λήλας υπερχείλισε. Εργα αντιπλημμυρικά δεν υπήρχαν και φτάσαμε σε αυτήν την κατάσταση. Το νερό δεν είχε να φύγει από πουθενά και ερχόταν από ψηλά με φοβερή ορμή». Το ίδιο επισημαίνουν σε οργισμένο τόνο όλοι οι κάτοικοι της περιοχής.

Λίγο παρακάτω, στο σπίτι της οικογένειας Βελισσαρίου, το βράδυ του Σαββάτου ετοιμάζονταν για γάμο. Ολα ήταν έτοιμα, μέχρι που τους πρόλαβε η πλημμύρα. «Σηκώθηκα γύρω στις 9 παρά το πρωί και είδα νερά μέσα στο σπίτι. Πίστεψα πως είχε σπάσει κάποιος αγωγός. Οταν, όμως, πήγα να ανοίξω την πόρτα, η πόρτα δεν άνοιγε, είχε φρακάρει», λέει η κ. Γιώτα Βελισσαρίου.

«Το νερό και η λάσπη μπήκαν παντού μέσα στο σπίτι. Ηρθαν είκοσι φίλοι και αντί για να κάνουμε γάμο βγάζαμε τις λάσπες έξω. Ηταν όλα καινούργια…», συμπληρώνει καθώς σκουπίζει την αυλή ενώ το μπαλκόνι είναι ακόμη στολισμένο με τα νυφιάτικα τούλια.

Ιδιο το σκηνικό και στον Μαλακώντα. Περπατάς στο πηχτό στρώμα λάσπης και είναι αδιανόητο να πιστέψεις ότι κάποτε εδώ υπήρχε άσφαλτος. Μόνο μικρά απομεινάρια της στις άκρες του δρόμου σε υποψιάζουν γι αυτό.
Ο κ. Κοζανίδης, κάτοικος της περιοχής, κοιτάζει το αυτοκίνητό του, ένα από τα πολλά που παρασύρθηκαν στη θάλασσα. «Το έριξε μέσα ενώ βρισκόταν στα 150 μέτρα μακριά. Ηταν καινούργιο. Ποιος θα με αποζημιώσει γι αυτό;», ρωτά απελπισμένος. Θάλασσα και ξηρά έχουν γίνει ένα. Παιδικές χαρές, αυτοκίνητα, ψυγεία, έπιπλα, κλουβιά, ό,τι υπήρχε στα ισόγεια και στα υπόγεια των σπιτιών βρέθηκε στη θάλασσα. «Αυτά που βλέπαμε στην τηλεόραση, τώρα τα ζούμε εμείς», λένε οι κάτοικοι στωικά.

Στο Λευκαντί η κυκλοφορία είναι δυσχερής, καθώς η άσφαλτος κόπηκε στα δύο και κάποια σπίτια βρίσκονται ακόμη αποκλεισμένα. Στον δρόμο για την Ερέτρια συναντά κανείς μία καφεκόκκινη λίμνη γεμάτη δέντρα. Οι κορμοί τους είναι βυθισμένοι έως και μισό μέτρο μέσα στο νερό. Κάποτε εδώ υπήρχε χωράφι.

Διάβρωση
Λίγο πριν από την Αμάρυνθο, δεκάδες κυπαρίσσια κείτονται πεσμένα στη θάλασσα, το έδαφος ήταν διαβρωμένο και δεν μπόρεσε να τα κρατήσει. Κι όταν κανείς φτάσει στους οικισμούς της περιοχής, βλέπει τα οχήματα της Πυροσβεστικής να αντλούν νερά από δεκάδες σπίτια.
Οι άνθρωποι, ξυπόλητοι είτε γιατί τα παπούτσια τους καταστράφηκαν στην πλημμύρα είτε γιατί βουλιάζουν στην παχιά λάσπη, με τα φτυάρια στα χέρια, με σκούπες και λάστιχα προσπαθούν να βάλουν μια τάξη στα σπίτια τους.

Αλλού βαριές πέργκολες έχουν πέσει στο έδαφος, αλλού τα αυτοκίνητα έχουν καβαλήσει μάντρες, παντού από όπου πέρασε ο όλεθρος τα κάγκελα είναι ξεριζωμένα από το νερό και πεταμένα στην άκρη. Οι καλλιέργειες στα χωράφια έχουν πνιγεί από τη λάσπη.

«Ζω από το 1976 στον Μαλακώντα», λέει ο κ. Γιάννης Πατσουρίδης. «Τέτοιο πράγμα άλλη μία φορά είχα δει στη ζωή μου, το 1996, μετά τις μεγάλες φωτιές που είχαμε στην περιοχή», συνεχίζει και απευθύνεται στους γείτονές του: «Τι θα γίνει ρε παιδιά; Πώς θα γίνουμε ξανά άνθρωποι;». «Θα αργήσουμε» του απαντούν εκείνοι καθώς φτυαρίζουν τα απομεινάρια της καταστροφής…

ΤΕΡΕΖΑ ΣΤΑΜΑΤΕΛΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΟΥΡΤΖΙ:
Τα παιδιά με ρωτούσαν αν θα πεθάνουμε και εγώ κατέρρεα
Το χρονικό της καταστροφής περιγράφει γλαφυρά η κ. Τερέζα Σταματελάκη, η οποία μένει στην περιοχή Μπούρτζι κοντά στη Χαλκίδα. Μία περιοχή που ισοπεδώθηκε από την ορμητική δύναμη του νερού.
«Πέσαμε για ύπνο στις 12 το βράδυ. Γύρω στις 3 ο άντρας μου ξύπνησε, επειδή εργάζεται στην ιχθυόσκαλα, και πήγε για δουλειά. Έβρεχε πολύ», λέει η κ. Τερέζα. «Περίπου στις 5 τα ξημερώματα σηκώθηκα γιατί είχα μεγάλη ανησυχία. Κατέβηκα στο σαλόνι να δω τι συμβαίνει και ξαφνικά ένιωσα να πατάω σε νερά.

Νόμισα πως απλώς είχε μπει βροχή στο ισόγειο. Μετά όμως κατάλαβα. Ο δρόμος έξω είχε γίνει ένα ποτάμι που κάλυπτε τις εισόδους των σπιτιών και έφτανε μέχρι τα παράθυρα του 1ου ορόφου. Είχε πετάξει το αναπηρικό αυτοκίνητο του αδελφού μου στα 150 μέτρα και είχε ρίξει ένα άλλο όχημα επάνω στην είσοδό μας με αποτέλεσμα να μπει στην αυλή και να σπάσει τις τσιμεντένιες κολόνες. Η άσφαλτος είχε ξηλωθεί μέχρι τέλους. Η μάντρα του σπιτιού δεν υπήρχε πια. Ούτε ίχνος.

Στην αυλή μας έβλεπε κανείς μόνο ολόκληρα δέντρα που ήρθαν από μακριά, σκουπίδια και ένα κουβάρι συρματόπλεγμα, όλα σκεπασμένα από νερό». Δείχνει το σημείο όπου υπήρχε ένα κτιστό μπάρμπεκιου, μιλά για τις τριανταφυλλιές που κατέκλυζαν την αυλή της. Τώρα όλα έχουν γίνει μία άμορφη μάζα από λάσπη. «Ρίξαμε πετσέτες στις χαραμάδες της πόρτας μήπως και κρατηθεί το νερό, ενώ στο μεταξύ λόγω της ορμής έσπασε και ο βόθρος με αποτέλεσμα να έχουμε πλημμύρα και έξω και μέσα. Ρεύμα δεν υπήρχε».

Ηταν αδύνατον να αμυνθούν. «Ο άντρας μου είχε επιστρέψει γρήγορα. Ανεβάσαμε τους ηλικιωμένους γονείς μου και τα παιδιά επάνω και ακολουθήσαμε κι εμείς. Το νερό είχε φτάσει δέκα εκατοστά πριν από το παράθυρο του ορόφου. Είχαμε βγει όλοι οι γείτονες στα μπαλκόνια και κοιταζόμαστε στα μάτια. Δεν λέγαμε τίποτε, μόνο κοίταζε ο ένας τον άλλον με τρόμο, καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό; Αγκαλιαστήκαμε και περιμέναμε.
Τα παιδιά με ρωτούσαν «Μαμά θα πεθάνουμε;» κι εγώ κατέρρεα. Αναγκάστηκα να πάρω ένα ηρεμιστικό για να κρατηθώ. Είμαστε τυχεροί που ζήσαμε. Ομως αυτή τη στιγμή δεν έχω ούτε ηλεκτρικά, ούτε πιάτα, ούτε παπούτσια, τίποτε. Η λάσπη έχει μπει μέχρι και μέσα στα ντουλάπια της κουζίνας. Κι αυτό που σκέφτομαι είναι πώς θα πάω αύριο τα παιδιά στο σχολείο. Πώς…;».

«Ο,ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΜΑΣ»
Οργή και αγανάκτηση για την Πολιτεία, απογοήτευση για τους πολιτικούς και οποιονδήποτε κληθεί να κυβερνήσει μετά τις 4 Οκτωβρίου εκφράζουν σε κάθε τους κουβέντα οι πλημμυροπαθείς της Εύβοιας.
Τρεις εβδομάδες πριν από την εκλογική μάχη, το κακό που χτύπησε τα σπίτια τους τούς καθιστά αρνητικούς στη σκέψη της ψήφου. «Ο,τι έγινε με τους πυρόπληκτους θα γίνει και με μας», λένε.
Οι περισσότεροι αισθάνονται αβοήθητοι, αφού μετά την καταστροφή κανείς αρμόδιος δεν εμφανίστηκε και έμειναν μόνοι να παλεύουν για το ακατόρθωτο.
«Μας είπαν ότι θα έρθουν συνεργεία για να καταγράψουν τις ζημιές», τόνιζαν χθες το μεσημέρι οι κάτοικοι στον Αγιο Νικόλαο που περίμεναν έξω από τα σπίτια τους προσπαθώντας να περισώσουν ό,τι διέφυγε από τη μανία του νερού. «Ακόμη δεν ήρθαν. Είμαστε δύο μερόνυχτα άγρυπνοι και δεν μπορούμε να μπούμε στα σπίτια πριν γίνει ο έλεγχος».
Ο κ. Βασίλης από τον Μαλακώντα υποστηρίζει πως η Πυροσβεστική δεν ανταποκρίθηκε ως όφειλε κατά τη διάρκεια της έντονης βροχόπτωσης. «Το νερό είχε φτάσει στους 60 πόντους. Καθόμουν με τη γυναίκα μου και δεν ήξερα τι να κάνω. Τους πήρα τηλέφωνο και μου είπαν ότι δεν μπορούν να έρθουν», λέει.
Photos

Δείτε ακόμη: