Τέσσερα χρόνια μετά την αεροπορική τραγωδία, 121 κεριά ανάβουν για να αναστήσουν τον ήλιο που έσβησε.
121 ΚΕΡΙΑ ΑΝΑΒΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ «ΗΛΙΟ» ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΕ

Το δάκρυ δεν στέγνωσε ποτέ

«Κάθε βράδυ σε σκέφτομαι. Θυμάμαι που παίζαμε στην αυλή και μου θύμωνες γιατί σου έσπαζα τα παιχνίδια. Θυμάμαι που έτρωγες όλες τις σοκολάτες μου κι εγώ έκλαιγα, φώναζα και σου τραβούσα τα μαλλιά. Η μαμά μού λέει πως με βλέπεις από ψηλά κι εγώ την πιστεύω. Κάθε βράδυ παρακαλώ τον καλό Θεούλη να σε στείλει στα όνειρά μου, όμως εσύ δεν έρχεσαι και δεν ξέρω γιατί. Θέλω να ξέρεις πως σ’ αγαπώ. Όλοι σ’ αγαπάμε. Χτες είδα τον μπαμπά μου να κλαίει έξω στην αυλή, αλλά δεν τον ρώτησα γιατί. Ξέρω ότι κλαίει γιατί φύγατε, τον έχω δει πολλές φορές. Κι εγώ κλαίω, γιατί μου λείπεις…».

Το μελάνι στη σελίδα του ημερολογίου της 13χρονης σήμερα Ιωάννας είναι ανεξίτηλο, όπως ανεξίτηλες είναι και οι μνήμες στο παιδικό μυαλουδάκι της. Πάνω ψηλά γράφει με μεγάλα μαύρα γράμματα μια ημερομηνία: 14 Αυγούστου… δεν έχει σημασία ποιας χρονιάς, άλλωστε όσα χρόνια κι αν περάσουν το κρεβατάκι στο παιδικό δωμάτιο της ξαδέρφης της θα συνεχίσει να είναι άδειο…

Εκείνο το πρωινό του Αυγούστου δεν ήταν όπως τα άλλα, παραμονή της Παναγιάς, μεγάλη η Χάρη της. Ο ήλιος καυτός και παράξενος σαν κάτι να ήθελε να πει, σαν κάτι να ήθελε να πάρει κοντά του…

Τα μάτια του παιδιού θλιμμένα. Καθόταν μόνο στην αυλή, σκυφτό κι αμίλητο. Η αγαπημένη της ξαδέρφη ταξίδευε για διακοπές στην Αθήνα και έμεινε μόνη. «Θα έρθει ψυχή μου σε μια βδομάδα, μην στενοχωριέσαι. Θα δεις, θα σου φέρει και τα δώρα που της ζήτησες…», παρηγοριές της μάνας, χωρίς κανένα αντίκρισμα για το μικρό παιδί.

Τα κακά μαντάτα δεν άργησαν να ’ρθουν. Κανείς δεν θα γυρίσει πίσω… Ούτε τα δώρα απ’ την Αθήνα, ούτε τα χαμόγελα των μικρών και των μεγάλων, ούτε οι 121 ψυχές που ταξίδεψαν εκείνο το πρωινό του Αυγούστου με το αεροπλάνο Boeing 737-300 της εταιρείας HELIOS.

Όλοι μας χάσαμε κάποιον. Όλοι μας ξέραμε κάποιον από εκείνη την πτήση που δεν επέστρεψε ποτέ, γιατί δεν έφτασε ποτέ…

Τέσσερα χρόνια μετά και οι μνήμες χαρακώνουν ακόμα την ψυχή όλων όσων έμεινα πίσω. Το δάκρυ δεν στέγνωσε ποτέ… Χιλιάδες σκέψεις στοιχειώνουν το μυαλό και συ μπροστά από μια άψυχη φωτογραφία συνεχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί. Γιατί Θεέ μου; Γιατί;
alithia.com.cy

http://fox.gr/site/788/default.aspx